Wat als je plots wordt meegezogen in een verhaal waarin het verleden zich langzaam openvouwt via cassettebandjes, herinneringen en verborgen verbanden? In Mijn tante Colette van Valérie Perrin volgt Agnès een spoor dat haar terugbrengt naar een dorp vol vragen en geheimen. Tussen heden en verleden ontstaat zo een verhaal dat zich stap voor stap onthult. In deze blogpost ontdek je waar het boek over gaat, hoe het is opgebouwd en hoe de schrijfstijl het geheel vormgeeft, en ik deel uiteraard ook mijn mening over het boek. Lees zeker even mee!
Samenvatting
Valérie Perrin is een Franse schrijfster, scenarioschrijfster en setfotografe. Ze werd geboren in Remiremont en groeide op in Gueugnon, een plaats die later ook als inspiratiebron voor haar werk zou dienen. Jarenlang werkte ze in de filmwereld, onder meer als setfotografe en scenarioschrijfster voor regisseur Claude Lelouch. In 2015 maakte ze haar debuut als romanschrijfster. Nederlandstalifee lezers leerden haar vooral kennen dankzij “Vers water voor de bloemen”, dat uitgroeide tot een internationale bestseller. Met “Mijn tante Colette” is inmiddels ook haar vierde Franstalige roman en tweede roman die in het Nederlands verscheen, en die staat centraal in deze recensie.
Dit is wat de achterflap alvast prijsgeeft over het verhaal:
“2010. De politie neemt contact op met Agnès, haar tante Colette is overleden. Maar dat is onmogelijk, want Colette is al drie jaar dood. Als enige nabestaande keert Agnès terug naar het dorpje Gueugnon in Bourgogne, dat ze lang geleden verliet, om het lichaam te identificeren. In het huisje van Colette sluit Agnès zich dagenlang op en luistert er naar de cassettes waarop haar tante haar hele levensverhaal heeft ingesproken. In het dorp vol herinneringen en stiltes ontvouwt zich stukje bij beetje een verleden vol geheimen.”
Het boek vertelt dus een verhaal waarin Agnès op zoek gaat naar haar familie, haar verleden en zichzelf. Ze komt oude vrienden en kennissen tegen maar vooral ook haar eigen cassetterecorder die haar tante Colette goed bewaarde en gebruik van maakte. Ze ontdekt in Gueugnon samen met haar vrienden en haar cassetterecorder haar verleden en wordt helemaal verrast.
Schrijfstijl
De Nederlandse vertaling is opgebouwd uit hoofdstukken van wisselende lengte. In het begin zijn de hoofdstukken eerder kort, terwijl ze verder in het verhaal geleidelijk langer worden. Het verhaal wordt voornamelijk verteld vanuit het perspectief van Agnès. Wanneer de cassetteopnames van tante Colette aan bod komen, verschuift het vertelperspectief naar Colette. Die passages zijn duidelijk herkenbaar doordat haar naam bovenaan de tekst wordt vermeld. Daarnaast zijn er ook fragmenten in de vorm van brieven en scenario’s opgenomen. De roman begint chronologisch en aan het begin van veel hoofdstukken staat een datum. Naarmate het verhaal vordert, wordt die chronologische opbouw regelmatig onderbroken door terugblikken naar eerdere gebeurtenissen uit het leven van Colette, Agnès of haar ouders. Ook deze fragmenten worden meestal voorzien van een datum, zodat de verschillende tijdslijnen duidelijk van elkaar te onderscheiden zijn.
Conclusie
De verhaallijn van Mijn tante Colette is sterk en weet de aandacht vast te houden. Het boek viel in de boekhandel meteen op door de cover, maar vooral de achterflap zorgde ervoor dat het direct nieuwsgierig maakte. Het idee dat Agnès haar tante twee keer zou verliezen en vervolgens haar cassettebandjes in handen krijgt, was meteen verrassend en zette aan tot verder lezen. Tijdens het lezen blijft het verhaal die verwondering ook vasthouden en volgen er nieuwe wendingen die blijven verrassen. In tegenstelling tot veel romans die zich rond een klassiek liefdesverhaal opbouwen, draait dit boek eerder om ontdekken en uitzoeken wat er precies met Agnès en haar tante Colette is gebeurd. Het is een vlot geschreven verhaal dat blijft uitnodigen om verder te lezen en te willen begrijpen hoe alles met elkaar verbonden is.
De schrijfstijl van het boek is toegankelijk en vlot. De roman is opgedeeld in verschillende hoofdstukken die variëren in lengte, wat ik persoonlijk aangenaam vond tijdens het lezen. Het verhaal start met kortere hoofdstukken, die gaandeweg langer worden, maar af en toe opnieuw worden afgewisseld met kortere stukken. Daarnaast zorgen de aanwezige witregels ervoor dat er duidelijk gewisseld wordt tussen tijd en ruimte, wat het geheel overzichtelijk en leesbaar houdt. De verwoording is niet complex, maar zeker ook niet kinderlijk, waardoor het boek op een aangename en vlotte manier leest. De stukjes uit de cassettebandjes, de brieven en de scenario’s maken de schrijfstijl bovendien extra gevarieerd en interessant, waardoor het verhaal blijft prikkelen en ik telkens benieuwd bleef naar hoe het verder zou verlopen.
Dit boek krijgt van mij een 5/5 omdat het zowel qua schrijfstijl als verhaallijn voortdurend verrassend bleef.
Je kan de roman “Mijn tante Colette” van Valérie Perrin hier op bol.com terugvinden.
Veel leesplezier,
Amelie
Writings by Amelie 
Dit lijkt me wel een meeslepend verhaal waar je stap voor stap steeds iets ontdekt. Soms kan een boek waar je steeds van het verleden naar het heden en terug een ander verleden jumpt wat langdradig zijn maar ik denk dat dit hier niet het geval is. Hopelijk is het einde van het boek ook een fijne afsluiter.
LikeLike